Patti Smith bezweert Paradiso

[erikboekesteijn]

10 juni 2007 Amsterdam. Lange grijze haren en lange regenjas. Patti en band lopen als in slowmotion voor Paradiso door wachtend publiek. Iedereen fluistert en maakt plaats. Deze vrouw heeft zoveel charisma dat op straat in daglicht en zonder muziek iedereen voelt dat er iets bijzonders gaat gebeuren.

De zaal loopt vol met een gemengd publiek van 18 tot 70 jarigen. Een voorprogramma is nergens voor nodig. Later die avond weten we dat R.E.M, behalve Michael, in de bovenzaal staat en we hopen op een verrassing. De verrassing komt later de avond, maar ze heeft hem niet nodig. Vanaf de eerste noot tot het laatste ovationele, ongekend warme applaus heeft Patti ons hangend aan haar lippen. Gimme Shelter, Everybody Hurts (met R.E.M), Smells like teen Spirit, de covers van haar laatste cd Twelve maken in haar uitvoering diepe indruk, maar absolute hoogtepunten zijn toch eigen nummers als Pissing in the River en Ghost Dance. Patti verteld dat ze in Amsterdam altijd stil staat bij haar grootste inspiratie om te gaan schrijven, Anne Frank. Iemand die in dergelijke omstandigheden nog weet te schrijven en verhalen te maken vertegenwoordigt de hoop en bewaart de lust te leven. Nogmaals er zal altijd behoefte zijn aan verhalen dat wordt deze avond weer bevestigd. De Shanachie Smith heeft gesproken en haar jeugdige bewonderaars dronken haar woorden en haasten zich naar huis om de gitaar in te pluggen en de verhalen door te vertellen. Rock’n Roll!!!!!!!!!!!!!!!!